جمعه بود که خبردار شدم روز دوشنبه قراره پنج تا مسافر کربلا ، پنج تا شهيد گمنام رو بيارن دانشگاه تهران دفن کنن . مدتي بود تابلوهايي رو توي دانشگاه مي ديدم ،  که روش نوشته بود : "روز هشتم؟" همه ش توي ذهنم بود که يعني چي  روز هشتم ؟ اون روز چه خبره؟ وقتي خبر تشييع شهدا رو شنيدم فهميدم روز هشتم، همون وعده گاه و همون ميعاده ، همون روزي که مسافراي ما بعد اين همه سال به وطن برميگردن ، تازه بي هيچ نامي ! به نام فرزند روح الله و فرزند ايران ، به نام همه جووناي ايروني ....

امروز روز هشتم بود، روز حضرت علي اکبر(ع) ، روز وعده ما با  پنج تا مسافرمون...

رفتم دانشگاه ، ساعت 10 صبح بود ، خيلي ها اومده بودن ، راستش غافلگير شدم ، صبح روز کاري و اين همه جمعيت ! اينگار اين شهدا همين تازگي ها شهيد شدن ، داغ تازه اي بود و غم تازه اي ، اينگار همين امروز از پيش ما رفته بودن  ، اينگار ...
بوي شهادت بود و بوي وفاداري که همه جا رو پرکرده بود ، وفاي  مردمي که اين قدر قدرشناس هستن ، ولي يه بغض مداوم موقع تشييع، سينه همه رو فشار ميداد ، امروز روز علي اکبر(ع)، که  امام حسين اونو با دستاي خودش به ميدون فرستاد، ولي اين علي اکبراي روي دستاي ما که هيچ سنگيني نداشتن ، به خدا سبک بودن ، سبک سبک ، شايد يه استخوان دست ، يا پا ، يا جمجمه ، اين پنج تا علي اکبر (ع) از کدوم حسين(ع) بودن و کدوم مادر چشم به در دوخته اي انتظارشونو ميکشيد و کدوم پدر پشت خميده اي از نديدنشون چشماش سفيد شده بود ... کدوم خواهري منتظرشون بود...

ولي ما همه بوديم و جاي مادري که شايد الان نباشد و پدري که شايد به رحمت خدا رفته باشد و ... جاي همه شان بوديم و تنهاشان نگذاشتيم..

يادمه روز تولد علي اکبر(ع)، روز جوونا، اومدم و يه آپ گذاشتم ، اون موقع يه آرزو کردم که کاش همه ما جوونا يه علي اکبر باشيم براي خانواده  و براي ايرانمون ...

حالا امروز ديدم چه قدر جوون دانشجو که با عشق علي اکبر ، چند تا علي اکبر پر پر و از راه دور رسيده رو، روي دستاشون حمل ميکردن تا بگن ماهم مي خوايم مثه همين مسافرا، علي اکبر بشيم و علي اکبر گونه به ديدار خدا بريم ...

حضور علي اکبر(ع) همه جا بود امروز، توي تمام دانشگاه و دانشکده ها... عطر حضورش با اشک دانشجوها،  توي فضا پيچيده بود...

بعد از طواف دور دانشگاه ، نماز ميت بر پيکر مسافرامون خونديم و بعد نماينده اساتيد و بعد هم از دانشجوها خوش آمد گفتن به مسافراي شهيدمون،  که حالا  جاي ابدي شون شده پيشوني دانشگاه و اون هم مسجد دانشگاه ، وبعد تدفين...

وقتي از تابوت ها ، پيکر ها رو خارج کردن ، ديديم که پيکري نيست .... گفتم که سبک بودن...

ناله ها به آسمان ميرسيد و نواي نوحه حداديان داغ دلها رو تازه ميکرد ... السلام عليک يا علي اکبر(ع)

ياد امام و شهدا             ....      دل  ميبره کرب و بلا

و مسافراي ما همون پنج تا پرستو به آغوش خاک رفتن تا براي هميشه در آغوش دل هامون بمونن...

      فيا ليتني کنت معکم فافوز معکم...